Τι θα γίνει με τα ΤΕΙ; - ΑΝΑΛΥΣΗ

Του Στράτου Στρατηγάκη
Μαθηματικού - Ερευνητή

Αλλαγές κυοφορούνται στη δομή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που θα επηρεάσουν, κυρίως, τα ΤΕΙ. Η ύπαρξή τους δεν κρίθηκε επιτυχημένη, καθώς δεν κατάφεραν να συνδεθούν σωστά με την αγορά εργασίας και δεν έγιναν ποτέ ελκυστικά στους υποψηφίους, αφού  στις περισσότερες περιπτώσεις οι υποψήφιοι προτιμούν τα Πανεπιστήμια, γεγονός που αποτυπώνεται στις βάσεις και στις προτιμήσεις των υποψηφίων όταν συμπληρώνουν το μηχανογραφικό τους δελτίο. Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Ο ιδρυτικός νόμος των ΤΕΙ, το μακρινό 1983, προέβλεπε το πολύ έξι μήνες μετά την ίδρυσή τους να οριστούν τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων τους.  34 χρόνια μετά ξεκίνησαν, για μία ακόμη φορά, οι συνεδριάσεις των επιτροπών που θα συζητήσουν τα επαγγελματικά δικαιώματα μερικών τμημάτων ΤΕΙ,  όπως ανακοίνωσε ο Υπουργός Παιδείας. Και στο παρελθόν έγιναν προσπάθειες να οριστούν τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των ΤΕΙ, αλλά οι προσπάθειες αποδείχτηκαν άκαρπες, αφού προσέκρουαν στα συμφέροντα των αποφοίτων των Πολυτεχνείων, όπως εκφράζονταν από το ΤΕΕ (Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας). Έτσι οι απόφοιτοι πολλών τμημάτων ΤΕΙ δεν έχουν επαγγελματικά δικαιώματα μέχρι σήμερα. Η προβληματική σύνδεση με την αγορά εργασίας αποτελεί μια από τις αιτίες που κάνει τα ΤΕΙ μη ελκυστικά στους υποψηφίους.

Αν σκεφτούμε ότι σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει και ένα ανώτερο επίπεδο σπουδών, που συνήθως είναι Οικονομική, Γεωπονική ή Πολυτεχνική σχολή είναι λογικό να προσπαθούν οι υποψήφιοι να πιάσουν τον υψηλότερο στόχο, θεωρώντας υποδεέστερες τις σπουδές στα ΤΕΙ. Όταν οι υποψήφιοι γνωρίζουν ότι οι σπουδές Μηχανολόγου Μηχανικού στο Πολυτεχνείο διαρκούν 5 χρόνια και οι αντίστοιχες σπουδές στο ΤΕΙ διαρκούν 3,5 χρόνια και ένα εξάμηνο για πρακτική άσκηση και διπλωματική εργασία, σύνολο 4 χρόνια σπουδών, όταν γνωρίζουν ότι οι Μηχανολόγοι του Πολυτεχνείου εγγράφονται στο ΤΕΕ και έχουν όλα τα δικαιώματα του Μηχανικού, ενώ οι απόφοιτοι των ΤΕΙ δεν τα έχουν, είναι λογικό να μην προτιμούν τα ΤΕΙ, αλλά τα Πολυτεχνεία. Βέβαια πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν μαθητές που δεν είναι κατάλληλοι για το υψηλότερο επίπεδο σπουδών που έχει το Πολυτεχνείο σε σχέση με το ΤΕΙ, γιατί οι σπουδές στα ΤΕΙ συνδυάζουν θεωρία και πράξη, αλλά υπάρχουν και παιδιά που είναι περισσότερο πρακτικοί τύποι και λιγότερο θεωρητικοί. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι σπουδές στο ΤΕΙ είναι καταλληλότερες, αλλά πολλοί παρασύρονται και στοχεύουν στο Πολυτεχνείο, αγνοώντας τις κλίσεις και τις ικανότητές τους.

Υπάρχουν, βέβαια, και ΤΕΙ που έχουν πολύ υψηλή βάση και συγκεντρώνουν τις προτιμήσεις πολλών υποψηφίων. Το ΤΕΙ Φυσικοθεραπείας Αθήνας αποτελούσε τη σχολή των ονείρων 528 υποψηφίων που το δήλωσαν ως πρώτη προτίμηση το 2017, διαθέτοντας μόλις 73 θέσεις για τους αποφοίτους γενικού λυκείου. Η υψηλότατη ζήτηση οδήγησε τη βάση του τμήματος στα 17.236 μόρια, πολύ υψηλότερα από δεκάδες πανεπιστημιακά τμήματα. Ευτυχώς δεν είναι το μόνο πετυχημένο ΤΕΙ. Ευτυχώς υπάρχουν και άλλα. Τι κάνει τη διαφορά; Το συγκεκριμένο ΤΕΙ οδηγεί άμεσα σε επάγγελμα, έχει ξεκάθαρα επαγγελματικά δικαιώματα που δεν εμπλέκονται με άλλων επαγγελματιών. Αν αυτό συνέβαινε και σε όλα τα ΤΕΙ θα ήταν ελκυστικά στους υποψηφίους.

Η αποτυχία της λειτουργίας των ΤΕΙ οφείλεται, λοιπόν, στον κακό σχεδιασμό και την ελλιπή υλοποίηση του εγχειρήματος από το Υπουργείο Παιδείας, σχεδόν 35 χρόνια τώρα. Οι λύσεις είναι δύο: επανεκκίνηση των ΤΕΙ ή αλλαγή του χαρακτήρα τους.

Η τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ για την εκπαίδευση στην Ελλάδα,  με τις προτάσεις του οποίου πρέπει να συμμορφωθεί η Ελλάδα, όπως απαιτεί το τελευταίο μνημόνιο, διατυπώνει τη γνώμη για μια σειρά ιδρυμάτων στα ΤΕΙ ότι προσπαθούν να μιμηθούν τα πανεπιστήμια και δημιουργούν μία αδιαφοροποίητη όμως δεύτερης κατηγορίας Πανεπιστήμια, αντί να έχουν ξεκάθαρη δική τους αποστολή. Προτείνει, λοιπόν, την επιστροφή των ΤΕΙ στη λογική των παλαιών ΚΑΤΕΕ, δηλαδή σε διετείς σπουδές που θα παράγουν βοηθούς των επιστημονικών επαγγελμάτων, ορίζοντας ως αποστολή των ΤΕΙ να παρέχουν τις επαγγελματικές δεξιότητες στους αποφοίτους τους που ζητά η αγορά εργασίας. Δηλαδή προτείνει τη λειτουργία των ΤΕΙ ως αναβαθμισμένα ΙΕΚ.

Η έκθεση του ΟΟΣΑ επικαλείται έρευνα του CEDEFOP, που αναφέρει ότι στην Ελλάδα του 2020 το 60% των θέσεων εργασίας θα απαιτούν διετείς σπουδές κατάρτισης. Η πρόβλεψη αυτή ισχύει και για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27. Αποτελεί έκπληξη αυτή η εκτίμηση καθώς έρχεται σε αντίθεση με την εικόνα που έχουμε για το μέλλον της Ευρώπης και τους στόχους που έχουν τεθεί για το 2020 όπου πρέπει τουλάχιστον το 40% των νέων μέχρι 34 ετών να είναι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Φυσικά δεν γνωρίζουμε αν η πρόβλεψη θα επαληθευτεί, αλλά στηριζόμενος σε αυτή την πρόβλεψη του CEDEFOP και την προβληματική λειτουργία των ΤΕΙ, θεωρεί λάθος ο ΟΟΣΑ την προσπάθεια ανωτατοποίησης των ΤΕΙ. Γι’ αυτό προτείνει τη λειτουργία διετών κύκλων σπουδών μέσα στα Πανεπιστήμια, κάτι που έχει ήδη δεχτεί και έχει ανακοινώσει ο Υπουργός Παιδείας, που θα είναι μία αναβάθμιση των ΙΕΚ και υποβάθμιση των ΤΕΙ.

Φυσικά τα ΤΕΙ που έχουν κερδίσει την προτίμηση των υποψηφίων, δηλαδή είναι καταξιωμένα στη συνείδηση του κόσμου, όπως είναι για παράδειγμα τα περισσότερα από τα λεγόμενα παραϊατρικά ΤΕΙ και προφανώς απαιτούν εκπαίδευση παραπάνω από δύο χρόνια, πιστεύω ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν διετούς φοίτησης, να γίνουν δηλαδή αναβαθμισμένα ΙΕΚ, όπως προτείνει ο ΟΟΣΑ. Φαίνεται, λοιπόν, ότι τα ΤΕΙ που κρίνονται επιτυχημένα θα γίνουν Πανεπιστήμια και τα υπόλοιπα θα γίνουν προγράμματα διετούς φοίτησης. Το μέλλον θα δείξει την πορεία τους.

http://www.naftemporiki.gr/story/1294144/ti-tha-ginei-me-ta-tei

Read More

ΚΛΙΜΑ - Πώς η Πτολεμαΐδα επηρεάζει τα νησιά Φίτζι

Η πρώτη εβδομάδα της Παγκόσμιας Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Κλίμα ολοκληρώθηκε, με τους διαδηλωτές στους δρόμους να φωνάζουν «Τέλος στην κλιματική αλλαγή». Πόσο αφορούν όμως όλα αυτά τα θέματα την Ελλάδα;

Εδώ και μια εβδομάδα στη Βόννη τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της για το περιβάλλον, την οικονομία, την κοινωνία. Η Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα, που στόχο έχει να εξειδικεύσει τη Συμφωνία του Παρισιού για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής βρίσκεται στα μισά του δρόμου της. Ήδη έχει ολοκληρωθεί ένας πρώτος γύρος τεχνικών συζητήσεων για να ακολουθήσει στη συνέχεια η συζήτηση σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο. Στο μεταξύ το Σάββατο έγιναν στη πορείες διαμαρτυρίας και συγκεντρώσεις με βασικά αιτήματα να μπει τέλος στα ορυκτά καύσιμα και να σταματήσει άμεσα η υπερθέρμανση του πλανήτη. Παρά τη βροχή, οι πορείες έγιναν όπως είχαν προγραμματιστεί, όχι όμως στη διάσταση που αναμένονταν. Μέλη συνδικάτων, μικρές και μεγάλες περιβαλλοντικές οργανώσεις, εκπρόσωποι ΜΚΟ, απλοί πολίτες βγήκαν στους δρόμους ζητώντας μια πιο «δίκαιη και καθαρή» ενεργειακή πολιτική, κυρίως από τα μεγάλα, βιομηχανικά κράτη, που έχουν άλλωστε και τη μερίδα του λέοντος σε ό,τι αφορά τη ρύπανση του πλανήτη με επιβλαβείς εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Η τήρηση της Συμφωνίας των Παρισίων «είναι θέμα επιβίωσης»

Στην Παγκόσμια Διάσκεψη συμμετέχουν εκπρόσωποι από 197 χώρες. Η Ελλάδα είναι επίσης παρούσα, μιας και είναι ένα από τα συμβαλλόμενα κράτη-μέλη της Σύμβασης-Πλαισίου του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC) και έχει επίσης κυρώσει την τελευταία κατά σειρά Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα. Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του στη DW o Τάκης Γρηγορίου, υπεύθυνος για θέματα ενέργειας και κλιματικής αλλαγής στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace, «η Συμφωνία του Παρισιού είναι η τελευταία συλλογική προσπάθεια της ανθρωπότητας να αποτραπεί το κλιματικό χάος. Η επιστήμη μας λέει ότι αν δεν καταφέρουμε να συγκρατήσουμε την άνοδο της πλανητικής θερμοκρασίας σους 1,5 με 2 βαθμούς, είναι πολύ πιθανό να μπουν σε λειτουργία μηχανισμοί του κλιματικού συστήματος, που θα επιφέρουν μεγαλύτερη αύξηση της θερμοκρασίας της χωρίς να μπορούμε να αποτρέψουμε αυτή τη διαδικασία. Αυτό μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε εξαφάνιση της ζωής πάνω στη γη σε κάποιους αιώνες. Είναι ζήτημα επιβίωσης αν θα καταφέρουμε να κρατήσουμε την άνοδο της θερμοκρασίας ει δυνατόν στον 1,5%ν βαθμούς Κελσίου, σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα».

Εντούτοις, όπως αναφέρει ο ίδιος σχετικά με τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει μετά το Παρίσι τα κράτη του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, πρόκειται για «χλιαρές δεσμεύσεις σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο, οι οποίες είναι στην πράξη εκτός πραγματικότητας. Κι αυτό διότι εάν μείνουμε σε αυτό το επίπεδο των μέχρι τώρα δεσμεύσεων, η θερμοκρασία μπορεί να ανέβει εν τέλει ακόμη και κατά 3 βαθμούς».

Η Ελλάδα, ο λιγνίτης και η KfW

Βασικός υπαίτιος για την υπερθέρμανση του πλανήτη είναι άνθρακας και γενικότερα τα ορυκτά καύσιμα, όπως ο λιγνίτης και το φυσικό αέριο –τα οποία κατά κόρον χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα ως βασικές πηγές ηλεκτρικής ενέργειας.ΟΤάκης Γρηγορίου τόνιζε στο μικρόφωνο της DW πως μέχρι σήμερα η Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι έχει κάνει κάποια θετικά βήματα στον τομέα της ενεργειακής πολιτικής, αυτά δεν είναι επαρκή.« Οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται συστηματικά και πεισματικά να αφήσουν τον λιγνίτη», λέει χαρακτηριστικά, αναφερόμενος επίσης στη νέα λιγνιτική μονάδα που κατασκευάζεται στην Πτολεμαΐδα και η οποία που θα αρχίσει να λειτουργεί στα μέσα του αιώνα που διανύουμε. «Η παραγωγή όμως ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη, πέρα από επιβλαβής, είναι παρωχημένη τεχνολογικά αλλά και οικονομικά ασύμφορη. Η νέα αυτή μονάδα αυτή χρηματοδοτείται μάλιστα από επιδοτήσεις επειδή όλοι γνωρίζουν εκ των προτέρων, πέρα από όλα τα άλλα, ότι θα είναι και οικονομικά ασύμφορη. Ενδιαφέρον επίσης προκαλεί το γεγονός ότι τα μισά χρήματα προέρχονται από τη Γερμανία», αναφέρει ο Τάκης Γρηγορίου.

«Η Γερμανική Τράπεζα Επενδύσεων KfW, βάσει διακρατικής συμφωνίας για αναπτυξιακή βοήθεια, έχει χορηγήσει δάνειο πάνω από 700 εκατομ. ευρώ στη ΔΕΗ. Ως αντάλλαγμα ο εξοπλισμός της μονάδας θα αγοραστεί από τη Γερμανία. Αυτό από μόνο του αποτελεί σκάνδαλο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος, συμπληρώνοντας μάλιστα ότι η ίδια η Γερμανία έχει σταματήσει να χρηματοδοτεί η ίδια αντίστοιχες μονάδες στο εσωτερικό της, στο πλαίσιο της γερμανικής πολιτικής ατζέντας για την ενεργειακή μετάβαση. «Ωστόσο δεν έχει κανένα πρόβλημα να χρηματοδοτήσει αντίστοιχες μονάδες σε τρίτες χώρες, όπως η Ελλάδα, διασφαλίζοντας έτσι και τις χαμένες θέσεις εργασίας στη Γερμανία στον κλάδο αυτό».

Η κλιματική αλλαγή μας αφορά όλους άμεσα

Για τον Έλληνα ακτιβιστή, είναι επίσης λανθασμένη η πολιτική επιλογή της Ελλάδας να εστιάζει μέχρι σήμερα στον λιγνίτη, όπως επίσης να θέτει ως στρατηγικό στόχο μελλοντικής ενεργειακής πολιτικής την εξόρυξη υδρογονανθράκων –που επίσης σχετίζονται με τις αρνητικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής- ενώ θα μπορούσε να αξιοποιήσει τις ανανεώσιμες πηγές. «Για μας κλιματική πολιτική σήμερα σημαίνει 100% ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στην ηλεκτροπαραγωγή μέχρι το 2030 και κλείσιμο όλων των μονάδων λιγνίτη μέχρι το 2030. Και προφανώς να σταματήσει η κατασκευή νέων λιγνιτικών μονάδων, ειδικότερα στην Ελλάδα». Ο ίδιος υπογραμμίζει μάλιστα ότι οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στην Ελλάδα βάσει μελετών (πχ της ΔΙΑΝΕΟΗΣΙΣ) αναμένεται να γίνουν ακόμη πιο εμφανείς τα επόμενα χρόνια, ιδίως στις παραθαλάσσιες πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη αλλά και τα νησιά, όπως την Κρήτη.

Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη δεν είναι έτσι απλώς ένα θεωρητικό σενάριο για την Ελλάδα αλλά μια αναπότρεπτη κατάσταση και μάλιστα με μαθηματική ακρίβεια εάν δεν ληφθούν άμεσα τα απαραίτητα μέτρα. Τέλος, ο ίδιος κλείνοντας θίγει και μια άλλη διάσταση της κλιματικής αλλαγής: την παγκοσμιότητα των συνεπειών της. Η καύση ορυκτών καυσίμων και συνεπώς η αυξημένη παραγωγή CO2 στους ελληνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής πχ. στην Πτολεμαΐδα, έχει ευρύτερες συνέπειες για το παγκόσμιο κλίμα. Η κλιματική αλλαγή δεν έχει σύνορα, το ίδιο και η ρύπανση. Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει, λέει χαρακτηριστικά, αν για παράδειγμα κάτοικοι των νησιών Φίτζι, που βιώνουν άμεσα πια στην καθημερινότητά τους τις συνέπειες τις κλιματικής αλλαγής αποφασίσουν εγείρουν αξιώσεις σε διεθνές επίπεδο ακόμη και σε βάρος της Ελλάδας, μιας και είναι μια από τις χώρες εκείνες που ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα επιταχύνοντας την κλιματική αλλαγή εξαιτίας της μακρόχρονης και εκτεταμένης καύσης ορυκτών καυσίμων.

Δήμητρα Κυρανούδη

deutche welle
http://www.dw.com/

Read More

Θα «σκοτώσει» το Facebook όλα τα… Facebook του μέλλοντος;

To 2010, o συνιδρυτής του Foursquare, Ναβίν Σελβαντουράι, πίστευε ότι η εταιρεία του, από κοινού με άλλες start-ups των social media, όπως το Twitter, το Tumblr και το Path, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σημαντικό ανταγωνισμό για το Facebook. Ωστόσο, εκείνο είχε διαφορετικά σχέδια.

Τη χρονιά εκείνη, λάνσαρε την εφαρμογή του «check in», αντιγράφοντας ουσιαστικά τη βασική ιδιότητα του Foursquare. Σε μια προσπάθεια να απαντήσει, ο Σελβαντουράι επιχείρησε να δημιουργήσει μια «συμμαχία» κατά του Facebook, αποτελούμενη από ανερχόμενα κοινωνικά δίκτυα της εποχής. Είχε ανεπίσημες επαφές με φίλους του σε Path, Instagram και Twitter, οι οποίοι είχαν αντιμετωπίσει ανάλογες απειλές: να αντιγράψει δηλαδή το Facebook τις βασικές τους ιδιότητες. «Ηταν γνωστό σε όλους τότε ότι το Facebook μπορούσε να προσεγγίσει οποιαδήποτε εταιρεία και να στείλει το μήνυμα “έλατε μαζί μας ή σας εξαγοράζουμε”», περιγράφει ο ίδιος. Πίστευε, άλλωστε, ότι το Facebook «πλήγωνε» το στοιχείο εκείνο που όλοι αγαπούσαν περισσότερο σχετικά με το ανοικτό ίντερνετ: το γεγονός ότι ο καθένας μπορούσε να χτίσει κάτι από το μηδέν και να έχει απήχηση σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Η συμμαχία, ωστόσο, δεν μακροημέρευσε. Το 2012, το Facebook εξαγόρασε το Instagram για ένα δισ. δολάρια, ενώ την επόμενη χρονιά η Yahoo έκανε το ίδιο με το Tumblr, έναντι 1,1 δισ. Η πτώση της δημοφιλίας του Path το οδήγησε σε ανάλογο δρόμο. Το Foursquare αντιστάθηκε και παρέμεινε ανεξάρτητο, ωστόσο αναγκάστηκε να «σπάσει» την εφαρμογή του σε δύο διαφορετικά κομμάτια και να υιοθετήσει μια νέα στρατηγική.

Ο ίδιος ο Σελβαντουράι, ο οποίος το 2012 αποχώρησε από τη Foursquare, εξηγεί: «Είναι πολύ ευχάριστο να δουλεύεις στον τομέα των διαδικτυακών προϊόντων. Αλλά γιατί γίνεται όλο και δυσκολότερο; Διότι οι μεγάλοι παίκτες, γίνονται ολοένα και μεγαλύτεροι».

Πλέον, το Facebook καλείται να αντιμετωπίσει προκλήσεις σε πολλά μέτωπα. Το αμερικανικό Κογκρέσο ερευνά πώς η Μόσχα χρησιμοποίησε την εφαρμογή για να επηρεάσει τις περσινές εκλογές στις ΗΠΑ, στις οποίες επικράτησε ο Ντόναλντ Τραμπ. Ακτιβιστές υπέρ των προσωπικών δεδομένων ασκούν κριτική κατά της εταιρείας, για συνεργασία με τις κυβερνήσεις. Αλλά και… εντός των τειχών της Σίλικον Βάλεϊ, αρκετοί πιστεύουν ότι η άκρως επιθετική στρατηγική του Facebook, «πνίγει» την καινοτομία.

«Καταπίνει» τον ανταγωνισμό

Από το 2012, το Facebook έχει σαν τακτική την αντιγραφή ή εξαγορά των κοινωνικών δικτύων που κερδίζουν έδαφος. Εκτός της περίπτωσης του Instagram, υπάρχει, άλλωστε και η άκρως εντυπωσιακή εξαγορά του Whatsapp, έναντι 22 δισ. δολαρίων. Ακόμη και στην περίπτωση του Snapchat, όπου η προσφορά των 3 δισ δεν είχε αποτέλεσμα, επιχείρησε τουλάχιστον 10 φορές να αντιγράψει τα πιο δημοφιλή χαρακτηριστικά του. Στην πιο πρόσφατη κίνησή του, την περασμένη εβδομάδα, μάλιστα, το Facebook εξαγόρασε την tbh, μια νέα εφαρμογή για νέους ή οποία είχε «ξεπεταχτεί» τους τελευταίους μήνες.

Ανάλογα επιθετικές στρατηγικές, με εξαγορές ανταγωνιστών, έχουν υιοθετήσει σε αρκετές περιπτώσεις και άλλοι τεχνολογικοί «γίγαντες», όπως η Amazon και η Google. Ωστόσο, η ταχύτητα με την οποία το Facebook εντοπίζει τους στόχους του, τα λεφτά τα οποία ρίχνει στο τραπέζι αλλά και η ευκολία με την οποία αντιγράφει προϊόντα, έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Σίλικον Βάλεϊ, για την οποία ο ανταγωνισμός είναι μεν αναμενόμενος, αλλά η καινοτομία θεωρείται κάτι ιερό.

Λιγότερες νέες επενδύσεις

Η τακτική αυτή έχει προκαλέσει, άλλωστε, φόβο και στους επενδυτές, οι οποίοι δεν διαθέτουν εύκολα πλέον κεφάλαια σε εταιρείες κοινωνικής δικτύωσης, υποστηρίζοντας ότι ποτέ δεν θα υπάρξει ένα «νέο Whatsapp», καθώς το Facebook θα το εξαγοράσει πριν αναπτυχθεί. Καθόλου τυχαία, ο αριθμός των επενδύσεων σε διαδικτυακά και τηλεφωνικά social media, σταθερά μειώνεται από το 2014: εκείνη τη χρονιά το εν λόγω ποσό έφτανε το 1,4 δισ. δολάρια, ενώ φέτος εμφανίζεται μειωμένο κατά περισσότερο από 50%, αγγίζοντας τα 693 εκατ.

Εκτός όμως από το πεδίο της κοινωνικής δικτύωσης, τα προϊόντα του Facebook επιχειρούν να εισχωρήσουν βαθιά και σε άλλες αγορές, όπως η ενημέρωση, η εικονική πραγματικότητα, η τεχνητή νοημοσύνη, οι πληρωμές, η εξυπηρέτηση πελατών. Φαντάζει δύσκολο να καταφέρει κάποιος να εμποδίσει την εταιρεία από το να χρησιμοποιήσει την ίδια στρατηγική σε οποιαδήποτε νέα αγορά επιχειρεί να κατακτήσει: να εξαγοράζει ή να αντιγράφει οποιονδήποτε την απειλεί. Και αυτό είναι κάτι που οι start-ups σε αυτά τα πεδία, ίσως θα πρέπει να προσέξουν.

(Πηγή: Wired)

http://www.kathimerini.gr/931976/article/texnologia/diadiktyo/8a-skotwsei-to-facebook-ola-ta-facebook-toy-mellontos

Read More

Χαρτογραφώντας τη Διασπορά

ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Πώς μπορεί να ενισχυθεί ουσιαστικά η σχέση της ελληνικής διασποράς –της ραγδαία διογκούμενης, στα χρόνια της κρίσης, αυτής κοινότητας, που περιλαμβάνει κορυφαίους πολιτικούς, επιχειρηματίες, ακαδημαϊκούς, επιστήμονες και ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων– με την Ελλάδα; Πώς μπορούν οι Ελληνες του εξωτερικού να συμβάλλουν πραγματικά στη βελτίωση της κατάστασης στη χώρα, πέρα από τα ανέξοδα και αδιέξοδα ευχολόγια;

Μια αξιόλογη προσπάθεια σε αυτή την κατεύθυνση είναι το Greek Diaspora Project, που έχει βάλει μπρος το πρόγραμμα Southeast European Studies at Oxford (SEESOX) του κολεγίου St Anthony της Οξφόρδης. Ο σκοπός του εγχειρήματος είναι να χαρτογραφήσει πλήρως την ελληνική διασπορά, όπως έχει εξαπλωθεί ανά τον πλανήτη, και να διερευνήσει τη σχέση της με την πολύπαθη μητρόπολη, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης και πέρα από αυτήν. 

Με την ευκαιρία της συμμετοχής τους στο πρόσφατο συνέδριο του Reload Greece στο Λονδίνο, η «Κ» είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τους δύο πρωτεργάτες του εγχειρήματος, τον διευθυντή του SEESOX, Οθωνα Αναστασάκη και τον συντονιστή του Greek Diaspora Project στην Ελλάδα, Αντώνη Καμαρά, για το έργο που έχει επιτελεστεί και τα σχέδια για το μέλλον. 

Οπως αναφέρουν, είναι ήδη διαθέσιμος στο Διαδίκτυο ο διαδραστικός χάρτης της ελληνικής διασποράς, προϊόν της συνεργασίας του SEESOX με το υπουργείο Εξωτερικών. Τον επόμενο Ιούνιο (22-23) θα λάβει χώρα συνέδριο στην Οξφόρδη με θέμα «Ρευστές σχέσεις πατρίδας - διασποράς: Η Ελλάδα σε κρίση και οι Ελληνες του εξωτερικού». Οι τρεις βασικές θεματικές, επί των οποίων οι διοργανωτές του συνεδρίου έχουν ήδη απευθύνει έκκληση για επιστημονικές εργασίες, είναι η πολιτική, η οικονομία και η φιλανθρωπία. Οι καλύτερες εργασίες θα δημοσιευθούν σε έναν συλλογικό τόμο που θα εκδοθεί μετά το συνέδριο. 

Εν τω μεταξύ, αναφέρει στην «Κ» ο κ. Αναστασάκης, «θα κάνουμε μια πρωτογενή έρευνα για τους Ελληνες της Βρετανίας – γιατί έφυγαν, σε τι βαθμό έχουν ενσωματωθεί στη βρετανική κοινωνία, υπό ποιες συνθήκες θα γύριζαν... Θέλουμε να κάνουμε μια βαθιά ανάλυση, βασισμένη σε ένα όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα». Το ευκταίο χρονοδιάγραμμα προβλέπει ολοκλήρωση της έρευνας εντός ενός έτους. 

Η συζήτηση για την ελληνική διασπορά, σημειώνει ο Αντώνης Καμάρας, «ήταν στάσιμη, δεν είχε τη συγκριτική διάσταση, δεν ήταν επαρκώς διεθνοποιημένη». Στόχος του εγχειρήματος, όπως αναφέρει, είναι να φανεί πόσο ωφελείται η Ελλάδα από τη σχέση της με τη διασπορά σε σύγκριση με άλλες χώρες με σημαντικές κοινότητες στο εξωτερικό, όπως η Ινδία και το Ισραήλ. 

Ισραήλ και Ινδία

Η ελπίδα πολλών, ιδιαίτερα όσων ασχολούνται με τις τεχνολογικές startups, είναι να μοιάσουμε στο Ισραήλ στις σχέσεις μητρόπολης-διασποράς. Ισως, όμως, το ινδικό προηγούμενο να ταιριάζει περισσότερο στα ελληνικά δεδομένα. Η μαζική μετανάστευση Ινδών στις πρώτες δεκαετίες της ανεξαρτησίας, αναφέρει ο κ. Καμάρας, οφειλόταν στις αποτυχίες του ινδικού οικονομικού μοντέλου. Η Ινδία σήμερα εξακολουθεί να παρουσιάζει βαθιές παθογένειες. Ωστόσο, με τις μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του ’90, σημειώνει, «δημιουργήθηκαν τα θεμέλια για τον μαζικό επαναπατρισμό των Ινδών», πολλοί από τους οποίους είχαν γαλουχηθεί στα οδοφράγματα της ψηφιακής επανάστασης. 

Στα ερευνητικά ενδιαφέροντα του εγχειρήματος συμπεριλαμβάνεται και η στάση της μητέρας πατρίδας –ως κράτος και ως κοινωνία– απέναντι στη διασπορά. Ο κ. Αναστασάκης αναφέρει ως κλασική πολιτική αποκλεισμού τη μη παροχή του δικαιώματος ψήφου σε όσους Ελληνες ζουν στο εξωτερικό. Για τον κ. Καμαρά ο αποκλεισμός αυτός είναι ακόμα πιο αδικαιολόγητος στα χρόνια της κρίσης, «γιατί οι άνθρωποι αυτοί εξαναγκάστηκαν να φύγουν, εξαιτίας των αποτυχιών ενός συστήματος που τώρα τους αρνείται τη συμμετοχή». «Η Ελλάδα είναι κλειστή στη διασπορά», τονίζει ο πρώην σύμβουλος του Γιάννη Μπουτάρη. Μιλώντας για τη φιλανθρωπία, για παράδειγμα, σημειώνει ότι «οι απαιτήσεις για την παροχή μιας χορηγίας είναι πολύ πιο αυστηρές από ό,τι π.χ. στην κοινοτική χρηματοδότηση. Κι εμείς δεν θέλουμε να συμμορφωθούμε με αυτές τις απαιτήσεις – διαφάνειας, χρηστής διακυβέρνησης κ.ο.κ. Δεν θέλουμε να παραδώσουμε τον έλεγχο».


http://www.kathimerini.gr/934194/article/epikairothta/ellada/xartografwntas-th-diaspora

Read More

Πάνω από 450 δισ. ευρώ το κόστος των ακραίων καιρικών φαινομένων στην Ευρώπη

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Οι συνολικές οικονομικές απώλειες που προκλήθηκαν από ακραίες καιρικές και κλιματικές συνθήκες στην Ευρώπη κατά την περίοδο 1980-2016 ανήλθαν σε πάνω από 450 δισ. ευρώ. Επίσης, για την ίδια πάντα χρονική περίοδο ακραία καιρικά φαινόμενα όπως καύσωνες, παρατεταμένες ξηρασίες αλλά και δασικές πυρκαγιές προκάλεσαν απώλειες 89.873 ζωών σε όλη την Ευρώπη. Τα στατιστικά αυτά αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια παρουσίασης της νέας έκθεσης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή και τη διαχείριση των καταστροφών στις Βρυξέλλες.

Όπως η Euractiv.gr μεταδίδει «η έκταση των καταστροφών μετά τις δασικές πυρκαγιές, τις πλημμύρες, τις καταιγίδες όχι μόνο στην Ευρώπη και αλλού, έχει δείξει ότι το κόστος της μη δράσης για την κλιματική αλλαγή, καθώς και της προσαρμογής και της πρόληψης είναι εξαιρετικά υψηλό. Η έκθεσή μας δείχνει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν αρχίσει να προετοιμάζονται, αλλά πρέπει να γίνουν περισσότερα ξεκινώντας από την καλύτερη συνοχή για τη βελτίωση της ανθεκτικότητας και τη μείωση των κινδύνων», δήλωσε ο Hans Bruyninckx, Εκτελεστικός Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος.

Το μεγαλύτερο μερίδιο των οικονομικών επιπτώσεων προκλήθηκαν από πλημμύρες (περίπου 40%), ακολουθούμενες από τις καταιγίδες (25%), τις ξηρασίες (περίπου 10%) και τα κύματα καύσωνα (περίπου 5%). Η ασφαλιστική κάλυψη όλων αυτών των κινδύνων ανέρχεται συνολικά περίπου στο 35%. Είναι ενδεικτικό επίσης ότι ένα μεγάλο μερίδιο των συνολικών ζημιών προκλήθηκε από ένα μικρό αριθμό γεγονότων.

Όσον αφορά τις επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία, τα κύματα καύσωνα είναι τα πιο θανατηφόρα, ειδικά για τις ευάλωτες ομάδες όπως οι ηλικιωμένοι, εξαιτίας, για παράδειγμα, της επιδείνωσης των αναπνευστικών και καρδιαγγειακών παθήσεων που επιδεινώνεται από την ατμοσφαιρική ρύπανση. Οι πλημμύρες, οι κατολισθήσεις και οι δασικές πυρκαγιές προκαλούν επίσης θανάτους, αλλά λιγότερους από τα κύματα καύσωνα.

«Πέντε χρόνια μετά την εκπόνηση της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για την Προσαρμογή βρισκόμαστε ενώπιον ενός κόσμου που αντιμετωπίζει πολλαπλούς κινδύνους. Είμαστε ικανοποιημένοι για το γεγονός ότι 25 χώρες της ΕΕ έχουν υιοθετήσει εθνικές στρατηγικές για την προσαρμογή» είπε η κα. Slingenberg από τη Γενική Διεύθυνση της Επιτροπή για τη δράση για το Κλίμα ενώ επίσης ανέφερε σχετικά με τη χρηματοδότηση της προσαρμογής «επιθυμούμε να προχωρήσουμε με την ενσωμάτωση (mainstreaming) της προσαρμογής στον κοινοτικό προϋπολογισμό και έχοντας μια άριστη συνεργασία με τη ΓΔ Περιφερειακής πολιτικής της Κομισιόν έχουμε προβλέψει 50 δις ευρώ στα διαρθρωτικά ταμεία για τη χρηματοδότηση της προσαρμογής ενώ ο συνολικός προϋπολογισμός τόσο για το μετριασμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου όσο και για την προσαρμογή θα ανέλθει περίπου στα 150 δισ. ευρώ» είπε.

Υπενθυμίζουμε ότι η Ελλάδα είναι από τις τελευταίες χώρες της ΕΕ που εκπόνησε Εθνική Στρατηγική υπό τον κίνδυνο απένταξης έργων ύψους 5 δις ευρώ από την νέα προγραμματική περίοδο (2014-2020). Απαντώντας σε ερώτηση της Euractiv.gr για το διεθνή ρόλο της ΕΕ στην κλιματική πολιτική η κα. Slingenberg απάντησε ότι «είναι αλήθεια ότι όσον αφορά την στρατηγική για την προσαρμογή η ΕΕ έχει ακολουθήσει μια εσωστρεφή πολιτική. Θα πρέπει να συνδυάσουμε τις πολιτικές για την αναπτυξιακή συνεργασία, τη βιώσιμη ανάπτυξη και φυσικά για την προσαρμογή σε μια ενιαία γραμμή έτσι ώστε πάντα σύμφωνα με το πλαίσιο της Συμφωνίας του Παρισιού να επιτύχουμε ένα εποικοδομητικό διάλογο με τους εταίρους μας στις αναπτυσσόμενες χώρες».

«Φέτος είναι μια από τις χειρότερες χρονιές. Είχαμε τις μεγαλύτερες πυρκαγιές στη Χιλή, τους κυκλώνες Ίρμα και Μαρία στην Αμερική την Οφήλια στην Ευρώπη και τις χειρότερες πυρκαγιές στην Ευρώπη, ενώ η περίοδος των δασικών πυρκαγιών άρχισε φέτος τον Απρίλιο-Μάϊο ενώ ακόμη δεν έχουν σταματήσει όπως βλέπουμε στην Πορτογαλία όπου θρηνούμε πάνω από εκατό νεκρούς» είπε ο κ. Luchner εκπροσωπώντας τη ΓΔ για την Πολιτική Προστασία και τις Ανθρωπιστικές Επιχειρήσεις. «Κάθε έτος οι καμένες δασικές εκτάσεις ανέρχονται περίπου στα 600.000 στρέμματα ενώ φέτος έχουμε φτάσει στα πάνω από 1.800.000 στρέμματα» δήλωσε ο κ. Luchner.


http://www.kathimerini.gr/931244/article/epikairothta/perivallon/panw-apo-450-dis-eyrw-to-kostos-twn-akraiwn-kairikwn-fainomenwn-sthn-eyrwph

Read More

Κοράνι: οι 150 (πιο) "θανάσιμες" σελίδες! Κι όποιος αντέξει ας τις διαβάσει. Μετά απ' αυτό μην πεις ότι δεν ήξερες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7^Ο

 ΕΛ ΑΡΑΦ

ΜΕΚΚΑ, εδάφια    17   από 205

3.  « Πόσες και πόσες πολιτείες δεν καταστρέψαμε σε ώρα νύχτας ή στο φως της     

      ημέρας, ενώ οι κάτοικοι γεύονταν τις ηδονές της ανάπαυσης !».

(βλ. Προσέξτε άπιστοι  γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να καταστρέψουμε τις πολιτείες σας την ώρα που κοιμάστε).

96. « Ποιος μπορούσε να τους βεβαιώσει πως δεν θα ξέσπαζε επάνω στα κεφάλια τους την ημέρα και ενώ διασκέδαζαν»;

(βλ. άπιστοι, κινδυνεύετε από την επίθεσή μας ακόμη και κατά τη διάρκεια της ημέρας).

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8^Ο

 ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ

ΜΕΔΙΝΑ,  εδάφια   35  από 76

40. « Πολεμήστε τους ώσπου να μην υπάρχει πια σχίσμα κι ώσπου να θριαμβεύσει παγκόσμια η ιερή θρησκεία (το Ισλάμ). Αν ασπασθούν την πίστη μας, ο Αλλάχ θα είναι μάρτυρας της πράξης τους».

      (39 & 40 είναι Σαφείς εντολές παγκόσμιας κυριαρχίας του Ισλάμ δια της βίας).

44. « Για να υποκύψει όποιος έπρεπε να χαθεί και για να γίνει μάρτυρας της δόξας του όποιος έπρεπε να ζήσει ύστερα από τη νίκη…».

      (δημιουργώντας τους ιερούς πολεμιστές –Φενταγίν).59. « Αν η τύχη των όπλων τους ρίξει (τους άπιστους) μέσα στα χέρια σου, φόβισε με το μαρτύριό σου αυτούς που τους ακολουθούν, για να το σκεφτούν».

      (δηλαδή, υπέβαλλέ τους σε σκληρά βασανιστήρια παραδειγματισμού)

74. « Οι άπιστοι είναι ενωμένοι μεταξύ τους. Αν δεν βασιλεύσει ανάμεσά σας μια παρόμοια ένωση το σχίσμα και η διαφθορά θα καλύψουν τη γη».

       (πρώτη διακήρυξη αναγκαιότητας ίδρυσης ενός παγκόσμιου ισλαμικού χαλιφάτου).  

                                                                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9^Ο

      Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΜΕΔΙΝΑ ,   εδάφια      51   από 130

8. « Αν πλεονεκτούν (οι ειδωλολάτρες) απέναντί σας, ούτε οι δεσμοί αίματος, ούτε η ιερότητα της συμμαχίας τους δεν θα μπορούσαν να τους εμποδίσουν να επιορκήσουν».

      (Γι’ αυτό το Ισλάμ επιδιώκει να γίνει μια πανίσχυρη στρατιωτική δύναμη).

20. « Οι πιστοί που θα αποσπασθούν από τους κόλπους των οικογενειών τους για να ταχθούν κάτω από τα λάβαρα του Αλλάχ, θυσιάζοντας τα αγαθά και τη ζωή τους, θα έχουν τις πιο τιμητικές θέσεις στο βασίλειο των ουρανών. Θα απολαύσουν την υπέρτατη ευδαιμονία».

(επαναλαμβάνεται διαρκώς, ότι, όσοι πολεμήσουν για την επέκταση του Ισλάμ, θα πάνε στον παράδεισο).

23. « Ω πιστοί! Πάψτε να αγαπάτε τους πατέρες και τους αδελφούς σας αν προτιμούν την απιστία από την πίστη. Αν τους αγαπάτε, θα γίνετε διεστραμμένοι».

(Το Κοράνι διατάσσει εγκατάλειψη από τον Ισλαμιστή των γονέων του και της οικογένειάς εάν δεν ασπαστούν και αυτοί το Ισλάμ).

http://aegeanhawk.blogspot.gr/2012/10/150_812.html
Σχολιο


Το εχουμε αναρτησει ξανα στο παρελθον μετα απο την πρωτη τρομοκρατικη επιθεση στο Παρισι (Μπατακλαν)

Θα το αναρτουμε απο εδω και περα μετα απο καθε τρομοκρατικη επιθεση των ζωων και απλα θα αλαζουμε στιχακια του κορανιου τους

Read More

Παιχνίδι για δύο η αγορά ένδυσης - Σε Zara και H&M το 50% των πωλήσεων

Της Ξανθής Γούναρη

Με σχεδόν 200 καταστήματα από την Αλεξανδρούπολη έως τη Ρόδο και από τα Ιωάννινα έως την Καλαμάτα και τα Χανιά, ο ισπανικός πολυεθνικός όμιλος Inditex (Zara) και η σουηδική Hennes & Mauritz (H&M) κυριαρχούν αυτή τη στιγμή στην ελληνική αγορά ένδυσης, αποσπώντας άνω του 50% των πωλήσεων.
Αντίθετα με την πορεία πολλών ελληνικών αλυσίδων ένδυσης, που αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα ρευστότητας με αποτέλεσμα είτε να κλείσουν, είτε να οδηγηθούν σε αναδιάρθρωση δικτύου και συρρίκνωση δραστηριοτήτων χάνοντας μερίδια από τον ανταγωνισμό, οι πολυεθνικοί όμιλοι μακροημερεύουν στη εγχώρια αγορά, αυξάνοντας τζίρο και σημεία πώλησης.
Είναι χαρακτηριστικό πως από το τζίρο του 1,07 δισ. ευρώ, που υπολογίζεται ότι αντιστοιχεί στην εγχώρια αγορά των αλυσίδων λιανικού εμπορίου ετοίμων ενδυμάτων για το 2015, στις επτά αλυσίδες του ομίλου Inditex και στα καταστήματα της H&M αντιστοιχούν τα 565 εκατ. ευρώ! Και όλα αυτά, την ώρα που η συνολική καταναλωτική δαπάνη για ενδύματα παρουσιάζει σημαντική μείωση την περίοδο της κρίσης, με μέσο ετήσιο ρυθμό μεταβολής -11% την περίοδο 2008-2014.
 Έτσι, λοιπόν, ενώ το 2008 οι καταναλωτικές δαπάνες για ένδυση ανέρχονταν σε 6,588 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2013 ήταν λιγότερες από τις μισές στα 3,185 δισ. ευρώ, ενώ κατέγραψαν μικρή άνοδο το 2014 στα 3,323 δισ. ευρώ.
Αυξήθηκε κατά 6% ο τζίρος της Inditex το 2015 Ούτε τα capital controls, ούτε η κατάρρευση των εισοδημάτων,ούτε οι πολιτικοοικονομικές αναταράξεις φαίνεται ότι μπορούν να σταματήσουν τον ισπανικό πολυεθνικό όμιλο, οι πωλήσεις του οποίου αυξήθηκαν κατά 5,95% το 2015 και διαμορφώθηκαν σε 420.508.835,43 ευρώ από 396.875.863,29 ευρώ το 2014. Τις καλύτερες επιδόσεις κατέγραψε η αλυσίδα Zara Home που χωρίς την προσθήκη νέων καταστημάτων το 2015 εμφάνισε αύξηση πωλήσεων 12,41% στα 17,2 εκατ. ευρώ.

Η ναυαρχίδα του ομίλου, η αλυσίδα Zara, στη χρήση του 2015 εμφάνισε αύξηση πωλήσεων κατά 6,04% στα 196,3 εκατ.ευρώ, ενώ σημαντική άνοδο παρουσίασαν και οι πωλήσεις των καταστημάτων Stradivarius (+15,02% στα 43,7 εκατ.ευρώ). Το δεύτερο πολυτιμότερο concept του ισπανικού ομίλου, η αλυσίδα Bershka σημείωσε αύξηση πωλήσεων κατά 7,03% στα 68,6 εκατ. ευρώ, ενώ η Oysho με 20 εκατ. ευρώ εμφάνισε αύξηση πωλήσεων κατά 2,93%. Οριακά αυξημένες ήταν το 2015 και οι πωλήσεις της Pull&Bear στα 48,1 εκατ. ευρώ (+0,51%).
Η μοναδική αλυσίδα του ομίλου η οποία παρουσίασε μικρή κάμψη (-1,74%) είναι η Massimo Dutti, της οποίας οι πωλήσεις ανήλθαν το 2015 στα 26,6 εκατ.ευρώ. Σε ό,τι αφορά το δίκτυο του ομίλου, ήδη από την αρχή του 2016 έχουν κάνει εγκαίνια 3 νέα σημεία πώλησης και συγκεκριμένα σε Κοζάνη (Stradivarius), Λάρισα (Bershka) και Χανιά (Stradivarious).
 Επιπλέον η ισπανική πολυεθνική έχει προχωρήσει σε επενδύσεις ανακαίνισης μιας σειράς καταστημάτων, όπως στο Stradivarius στην οδό Τσιμισκή στο οποίο έγινε και επέκταση, στα Pull&Bear και Stradivarius στο The Mall Athens, όπου είναι σε εξέλιξη και η ανακαίνιση του Zara, στο Zara Home στην Πυλαία Θεσσαλονίκης. Υπενθυμίζεται ότι πέρσι άνοιξαν τα Pull&Bear, Stradivarius και Berska στο εμπορικό κέντρο River West, δύο νέα καταστήματα Stradivarius σε Ρόδο και Τρίκαλα και το εποχιακό κατάστημα της Οysho στη Μύκονο. Αυτή την στιγμή ο όμιλος Inditex λειτουργεί στη χώρα μας συνολικά 46 καταστήματα για τη φίρμα Ζara και Zara Kids, 29 για την Berska, 19 της αλυσίδας Οysho, 24 της Pull&Bear, 22 ακόμη καταστήματα της Stradivarius, 13 της Massimo Dutti, 10 της Zara Home, ενώ ο όμιλος διαθέτει ηλεκτρονικά καταστήματα για όλες τις αλυσίδες του συμπεριλαμβανομένης και της Uterque, η οποία είχε αποχωρήσει στα τέλη του 2014 κλείνοντας τα δύο εναπομείναντα φυσικά της καταστήματα στην Ελλάδα. Ανεβάζει ταχύτητα η H&M
Πριν από 4 ημέρες η σουηδική H&M (Hennes & Mauritz) εγκαινίασε του δεύτερο κατάστημά της στην Κρήτη, (το πρώτο) στην πόλη του Ηρακλείου, ανεβάζοντας στα 34 το συνολικό αριθμό των σημείων πώλησης στη χώρα μας.
Το νέο 3όροφο H&M κατάστημα των 1.600 τ.μ. στο Ηράκλειο θα προσφέρει γυναικεία, αντρική, εφηβική και παιδική μόδα -συμπεριλαμβανομένων των συλλογών Divided, H&M Mama, H&M+, H&M Sport, Underwear και Accessories– και θα βρίσκεται σε ένα από τα πιο εμπορικά σημεία του Ηρακλείου στην οδό 25ης Αυγούστου 64 - 66.
Επιπλέον η εταιρεία προγραμματίζει το άνοιγμα του 35ου καταστήματός της στη πόλη της Βέροιας. Το κατάστημα αναμένεται να ανοίξει εντός του 2016.
 Αναφορικά με τα οικονομικά της μεγέθη, αυξημένος κατά 24 εκατ. ευρώ ήταν ο κύκλος εργασιών της H&M στην εταιρική χρήση 1η Δεκεμβρίου 2014 – 30 Νοεμβρίου 2015, σύμφωνα με τα στοιχεία του ισολογισμού της.

Συγκεκριμένα, οι πωλήσεις της διεθνούς αλυσίδας ένδυσης με προσιτές τιμές στην ελληνική αγορά ανήλθαν στα 144,090 εκατ. ευρώ από 120,099 εκατ. ευρώ την περίοδο 1η Δεκεμβρίου 2013 – 30 Νοεμβρίου 2014 Η Η&Μ Ελλάδος είναι υποκατάστημα της Η&Μ Group και ξεκίνησε τη λειτουργία της το Μάρτιο του 2007 στην Αθήνα. Σήμερα, αριθμεί 34 καταστήματα σε 13 πόλεις της Ελλάδας: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Ρόδο, Βόλο, Ιωάννινα, Ξάνθη, Καλαμάτα, Κομοτηνή, Πάτρα, Κόρινθο, Ηράκλειο και Χανιά.



www.dikaiologitika.gr

Read More

Κάτι (πολύ σοβαρό πια) τρέχει με τις τράπεζες

Δεν έχουν περάσει καλά - καλά 2 βδομάδες από την ετυμηγορία του βρετανικού λαού κι ήδη έχουν αρχίσει να αποκαλύπτονται οι πραγματικοί λόγοι του έντονου εκνευρισμού που επεκράτησε μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών μπροστά στην προοπτική του Brexit.
Προφανώς ελάχιστα τους ενδιαφέρει το υποτιθέμενο «κοινό ευρωπαϊκό όραμα»,προφανέστατα δεν τους καίγεται καρφί για την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, ενώ δε δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν και πολλά κόντρα στην άνοδο εθνικιστικών και ξενοφοβικών ρευμάτων στο εσωτερικό της Γηραιάς Ηπείρου. Το βασικό τους πρόβλημα έχει να κάνει με την ευστάθεια του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, η οποία, όπως αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά, κάθε άλλο παρά δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται.

Η ΕΚΤ είχε άλλωστε φροντίσει να προειδοποιήσει αρμοδίως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της τελευταίας συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου, η οποία ειρήσθω εν παρόδω έλαβε χώρα τρεις εβδομάδες πριν τη διεξαγωγή του βρετανικού δημοψηφίσματος. Σύμφωνα με αυτά λοιπόν ο Μάριο Ντράγκι καθώς και τα υπόλοιπα «κεφάλια» της ΕΚΤ εξέφραζαν τον φόβο πως μια ενδεχόμενη ψήφος υπέρ του Brexit θα συνιστούσε «σημαντική πηγή» αβεβαιότητας για την Ευρωζώνη. Και δυστυχώς για τους ίδιους, αυτοί οι φόβοι τους φαίνεται να επιβεβαιώνονται απόλυτα.

Οι χειρότεροι εφιάλτες της ΕΚΤ επαληθεύονται

Πολλοί από εκείνους που παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις εκτιμούν ότι αυτό που έρχεται θα είναι κατά πολύ χειρότερο από το σοκ που βίωσε η παγκόσμια οικονομία με την κατάρρευση της Lehman Brothers το Σεπτέμβριο του 2008. Κι αυτό γιατί κι οι πέτρες γνωρίζουν ότι δεν είναι μόνο οι ιταλικές τράπεζες, οι οποίες βρίσκονται πλέον «στα κόκκινα», προκαλώντας νευρική κρίση στο παγκόσμιο πολιτικό κι οικονομικό κατεστημένο.

Ο μεγαλύτερος εφιάλτης έχει να κάνει με το μέλλον της άλλοτε πανίσχυρης Deutche Bank, η οποία εδώ κι αρκετό καιρό κινείται μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας. Πλέον όμως τα πράγματα φαντάζουν ακόμη πιο δύσκολα, από τη στιγμή που είναι γνωστό ότι ο εν λόγω γερμανικός κολοσσός είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εκτεθειμένος στα ομόλογα των υπό κατάρρευση ιταλικών τραπεζών. Από εκεί και πέρα βέβαια, κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά ως προς το πού θα σταματήσει ένα ενδεχόμενο «ντόμινο».

Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι μάλλον δύσκολο να επιχαίρει κανείς μπροστά σε τέτοιες πιθανές εξελίξεις, ιδιαίτερα από τη στιγμή που μοιάζει δεδομένο ότι ο τελικός λογαριασμός θα επιχειρηθεί να μετακυλιστεί, για μια ακόμη φορά, σε μεγάλο βαθμό στους ευρωπαϊκούς λαούς (για ποιο λόγο νομίζετε θεσπίστηκε το bail-in;).  Από την άλλη βέβαια, ίσως να έχουν δίκιο όσοι εκτιμούνε πως θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για το διεθνές τραπεζικό σύστημα να τη βγάλει πάλι καθαρή. Άλλωστε επιβεβαιώνεται πια, πέραν πάσης αμφιβολίας, σε πόσο σαθρές βάσεις «πατάει» αυτό, καθώς κανείς πλέον δεν μπορεί να θεωρείται too big to fail.

Πολιτική ομερτά στην Ελλάδα ενώπιον του τραπεζικού ζητήματος

Όλα τα παραπάνω εξελίσσονται την ώρα που σε εγχώριο επίπεδο οι περισσότεροι «κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου». Κανενός το αυτί δεν ίδρωσε, όταν προ λίγων 24ωρων οι δανειστές φρόντισαν νύχτα να παραιτήσουν σύσσωμο το διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, προετοιμάζοντας μια πιο «βολική» για τους ίδιους διάδοχη κατάσταση. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να διερευνήσει που και πως φύγανε τα περίπου 100 δις που διατέθηκαν από τις τρεις μέχρι στιγμής ανακεφαλαιοποιήσεις των συστημικών τραπεζών. Όπως κανείς επίσης δεν εξηγεί σοβαρά για ποιο λόγο ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό σύστημα (από την Μπακογιάννη μέχρι το Χουλιαράκη) βγάζει φλύκταινες κάθε φορά που κάποιος θίγει, έστω εμμέσως, το ζήτημα της εθνικοποίησης των λεγόμενων συστημικών τραπεζών (όπως συνέβη προσφάτως με τις αποκαλύψεις Γκάλμπρεϊθ), όταν αυτές έχουν αποδειχθεί κατ’ επανάληψη τελείως αφερέγγυες.

Επιπλέον, είναι τελικά να μην αναρωτιέται κανείς μήπως είναι πιο ξύπνιοι οι Σλοβένοι, που στείλαν την αστυνομία στα γραφεία της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας στο πλαίσιο έρευνας για ατασθαλίες στο πλαίσιο μιας τραπεζικής διάσωσης,  προκαλώντας ένα μίνι πανικό στον Μάριο Ντράγκι; Εκτός κι αν κάποιοι περιμένουν να φορτωθεί η χώρα και τέταρτο μνημόνιο για να «ενοχλήσουν» τον Γιάννη Στουρνάρα.


http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kati-poly-sobaro-pia-trexei-me-tis-trapezes

Read More

To Brexit ως ανταρσία εναντίον της παγκοσμιοποίησης

του Γιώργου Ρακκά

Προχθές, ακούγοντας την αναμετάδοση από τον ανταποκριτή της ΕΡΤ στην έκτακτη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής για το Brexit, διαπιστώνει κανείς το πόσο δεσμευμένη στην κυρίαρχη στην Ευρώπη, ‘γερμανική’ εκδοχή ερμηνείας είναι η ματιά του ελληνικού κατεστημένου πάνω στα γεγονότα. Ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ, μιλούσε για την πανευρωπαϊκή ανάδυση μιας νέας ‘εθνολαϊκιστικής’ (sic!) και ευρωσκεπτικιστικής δεξιάς, που απειλεί να βυθίσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα: Μια ‘αφήγηση’ της σημερινής ευρωπαϊκής πραγματικότητας, που απλώς επαναλαμβάνει με άλλα λόγια την θέση του θυμωμένου για τις ‘ευρωσκεπτικιστικές αποστασίες’ –όπως τις χαρακτήρισε σε συνέντευξή του στην Λε Μοντ, στις 21 Μαΐου– Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ.

Οι ιθύνοντες της Ευρώπης προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα τελευταία γεγονότα, η άνοδος του Γκερτ Βίλντερς στην Ολλανδία, εκείνη της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία, η παρ ολίγον εκλογή του ακροδεξιού υποψήφιου στην προεδρεία της Αυστρίας, αλλά και οι επιτυχίες που έχει καταγράψει το Afd στη Γερμανία, αποτελούν ένα είδος ενδημικού ιού ο οποίος, εφόσον αντιμετωπιστεί, θα εξαφανιστεί με την ίδια ταχύτητα με την οποία εμφανίστηκε.

Είναι άραγε όμως έτσι τα πράγματα; Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που η ιδέα τηςευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τίθεται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, υπό την άμεση κρίση της λαϊκής βούλησης, σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, απορρίπτεται με θεαματικότερες ή λιγότερο θεαματικές ανατροπές. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνον τα τελευταία χρόνια, από τη στιγμή που ξέσπασε η ευρωπαϊκή κρίση, αλλά ήδη από το 2005 όταν οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί θα απορρίψουν με δύο διαδοχικά δημοψηφίσματα την απόπειρα θέσπισης ενός Ευρωσυντάγματος, ενταφιάζοντας μια πρώτη απόπειρα των Γερμανών να δώσουν μια αποφασιστική ώθηση στην εκδοχή μιας ομοσπονδιακής «Ευρώπης των περιφερειών».

Σε όλες τις περιπτώσεις αναδεικνύεται ένας κοινός κανόνας: Τα «ΟΧΙ» που ακούγονται τέμνουν οριζόντια τον κομματικό χάρτη, και εκφράζονται ως ανταρσία μιας μεγάλης μερίδας της εκλογικής βάσης των πολιτικών κομμάτων εναντίον των ηγεσιών τους, οι οποίες ευθυγραμμίζονται με τις επιταγές του κατεστημένου: Είναι ‘πληβειακά ΟΧΙ’ με τον σκληρό τους πυρήνα να εντοπίζεται στα εντυπωσιακά ποσοστά που πετυχαίνουν στις φτωχότερες περιοχές, προάστια και συνοικίες των ευρωπαϊκών χωρών. Και αποτελούν ένα είδος ‘εξέγερσης’ των χαμένων της ευρωπαϊκής ενοποίησης απέναντι σε μια ‘ενιαία σκέψη’ που εκφράζεται συμπαγώς και εν χορώ από όλες τις μερίδες του κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου – τα ΜΜΕ, την διανόηση, τον πολιτικό κόσμο, την συντριπτική πλειοψηφία του επιχειρηματικού κόσμου, ιδίως, εκείνων των συμφερόντων που βρίσκονται στην αιχμή της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης.

Η ερμηνεία του ‘εθνολαϊκισμού’ αποτυγχάνει να συλλάβει αυτές τις πραγματικότητες, και εν τέλει πέφτει η ίδια θύμα των απώτερων στοχεύσεών της: Κατασκευασμένη περισσότερο για να αποτελέσει ένα προπαγανδιστικό παρά ερμηνευτικό εργαλείο, η ερμηνεία του εθνολαϊκισμού’ εν τέλει πέφτει θύμα της ίδιας της προπαγάνδας, λαμβάνοντας ως πραγματικότητα την πολεμική που εξαπολύει στις –πλέον γενικευμένες– τάσεις αποσύνθεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ίδιο συμβαίνει και με το Brexit, οπότε, θα ήταν καλύτερο να επιστρέψουμε σε περισσότερο ‘παραδοσιακά’ εργαλεία προκειμένου να κατανοήσουμε το τι συνέβη στην Βρετανία. Και αντί να βυθιζόμαστε σε μια ατέρμονη περιπτωσιολογία του «ποιος είπε τι» –στηλιτεύοντας προσωπικότητες όπως ο Νάιτζελ Φάρατζ– μπορούμε να αφήσουμε τις ίδιες τις κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες του Brexit να μιλήσουν από μόνες τους.

Η ακτινογραφία του Brexit

Η ‘μεγάλη’ εικόνα των αποτελεσμάτων για το βρετανικό δημοψήφισμα είναι λίγο-πολύ γνωστή: Η Σκωτία ψήφισε εντός, το ίδιο έπραξε και η Βόρειος Ιρλανδία –για ευνόητους λόγους· το μεγαλύτερο μέρος της Αγγλίας και της Ουαλίας, θα ψηφίσει «εκτός» με την εξαίρεση ορισμένων χαρακτηριστικών εξαιρέσεων όπως το Λονδίνο, το Λήντς, και η Οξφόρδη.

Πίσω από αυτήν την γεωγραφική κατανομή, κρύβεται μια εκλογική πραγματικότητα μιας βαθιά διχασμένης κοινωνίας –και το ζήτημα είναι ποιες ακριβώς είναι οι διαιρετικές τομές που παράγουν αυτόν τον διχασμό.

Με την βοήθεια των αναλύσεων που δημοσιοποιήθηκαν την επαύριο της επικράτησης του Brexit, μπορούμε να συνάγουμε μια ασφαλή εικόνα γι’ αυτές:

Α) Χάσμα των γενεών. Είναι αλήθεια ότι οι νεώτερες ηλικίες τάχθηκαν υπέρ της παραμονής του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση: Το 73% όσων βρίσκονται μεταξύ 18 και 24, το 62% των 25-34, και το 52% των 35-44. Αντίθετα υπήρξαν τα αποτελέσματα για όσους είναι πάνω από 45: 56% για τους 45-54, 57% για τους 55-64, και 60% για τους 64+. Η μεγάλη αποχή, επίσης, των μικρότερων ηλικιών καταδεικνύει και την ύπαρξη μιας μεγάλης μερίδας περιθωριοποιημένης νεολαίας – οι επονομαζόμενοι καιΤσάβς (Chavs)– γόνους της Λευκής Εργατικής Τάξης, φορείς μιας ιδιάζουσας λούμπεν κουλτούρας, που τελούν σε συνθήκες ολοκληρωτικού αποκλεισμού από τα τεκταινόμενα της βρετανικής κοινωνίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση δεν υπήρξε διαφοροποίηση με βάση το φύλο: Άνδρες και γυναίκες ψηφίσαν σε απόλυτη αντιστοιχία με το γενικό αποτέλεσμα (48%-52%).

Β) Μορφωτικές και Κοινωνικές διαιρέσεις. Και εδώ η εικόνα είναι απολύτως καθαρή. Οι φτωχότεροι και οι λιγότερο μορφωμένοι τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του Brexit: To 57% των πτυχιούχων πανεπιστημίου, τάχθηκε υπέρ της παραμονής, όπως και το 64% των κατόχων ανώτερων τίτλων (μεταπτυχιακών και διδακτορικών). Αντίστροφα υπήρξαν τα αποτελέσματα για τους απόφοιτους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται και σε σχέση με την κοινωνική διαστρωμάτωση: Η ανώτερη, και η ανώτερη μεσαία τάξη (μάνατζερ, διαχειριστές, επαγγελματίες υψηλών και μέσων, υψηλών εισοδημάτων) τάχθηκε κατά 57% υπέρ της παραμονής. Η κατώτερη μεσαία τάξη (μεσσαίοι και κατώτεροι υπάλληλοι, επαγγελματίες κ.ο.κ.) ψήφισε κατά 51% έξοδο, ενώ κατά 64% ψήφισαν οι ειδικευμένοι, οι ημι-ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι εργάτες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι λοιποί εξαρτώμενοι της Πρόνοιας.

Γ) Πολιτισμικές διαιρέσεις. Καθώς στο πλαίσιο της κυρίαρχης πολυπολιτισμικής λογικής, οι πολιτισμικές διαιρέσεις τελούν εν είδει ταμπού, βρίσκουμε ελάχιστη ή καθόλου αναφορά σε αυτές, τουλάχιστον στα κατεστημένα ΜΜΕ. Εντούτοις, και εδώ η εικόνα είναι πολύ καθαρή. Οι Λευκοί Άγγλοι ψήφισαν κατά 53% έξοδο, οι Ασιάτες κατά 67% παραμονή, οι μαύροι 58% παραμονή· οι χριστιανοί, έξοδο κατά 58%, και οι μουσουλμάνοι τάχθηκαν με συντριπτικά ποσοστά υπέρ της παραμονής (7 στους 10, 70%).

Δύο κόσμοι

Η κοινωνική και δημογραφική ανάλυση της βρετανικής ψήφου αναδεικνύει την ύπαρξη δύο διαφορετικών κόσμων μέσα στην βρετανική κοινωνία. Και λέμε κόσμων, καθώς απ’ ό,τι φαίνεται η συγκρότησή τους διαπερνάει κάθετα την κοινωνική διαστρωμάτωση:

Από την μία, στο στρατόπεδο της «παραμονής», στέκεται ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης· περιλαμβάνει την νέα πολυπολιτισμική βάση της βρετανικής κοινωνίας –το μωσαϊκό των μεταναστευτικών κοινοτήτων–, την μεσοστρωματική νεολαία, την πολυεθνική στρατιά των λευκών κολάρων που εργάζονται στην Αγγλία, και καταλήγει στην αφρόκρεμα της Οξφόρδης (70,3% υπέρ της παραμονής) και του Δυτικού Λονδίνου –το Σίτυ (75,3%), το Ίλιγκτον (75,2%) και το Κάμντεν (74,9%), έδρες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, των μεγάλων δικηγορικών και λογιστικών γραφείων και της λεγόμενης ‘δημιουργικής βιομηχανίας’ (design, ΜΜΕ, τέχνες κ.ο.κ.).

Στον αντίποδα, στέκονται «αυτοί που έχουν μείνει πίσω» – καταπώς τους αποκαλούν τα βρετανική ΜΜΕ· οι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης, οι μεγαλύτερες γενιές που μεγάλωσαν μέσα στο μεταπολεμικό περιβάλλον της παντοδυναμίας του εθνικού κράτους, του κεϋνσιανισμού, της σταθερής απασχόλησης, το λευκό προλεταριάτο και οι άνεργοι, τα στρώματα των μικροϊδιοκτητών.

Πουθενά δεν αντικατοπτρίζεται τόσο ανάγλυφα αυτός ο ‘νέος κόσμος’ της παγκοσμιοποίησης, όσο στο Δυτικό Λονδίνο: Μια ‘παγκόσμια πόλη’, κατά την Σάσκια Σάσεν –η 5η μεγαλύτερη στον κόσμο– με μητροπολιτικό ΑΕΠ όσο το αντίστοιχο της… Σουηδίας και του Ιράν και μια πολυπολιτισμική σύνθεση κατά την οποία μόνο το 57,5% των κατοίκων είναι γηγενείς, με τους υπόλοιπους να συγκροτούν μια «διεθνή» των λευκών κολάρων, αλλά και μια πολυεθνική τάξη εργαζόμενων από τις πρώην αποικιακές κτήσεις που απασχολούνται στις πιο χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας αυτής της τουρμπο-οικονομίας των υπηρεσιών.

Στην καρδιά αυτής της μητρόπολης, βρίσκεται μια περιοχή με πενταπλάσιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ του μέσου ευρωπαϊκού όρου (162.000$). Εκεί ακριβώς εκδηλώθηκε και η πρωτοπορία της «παραμονής» –σε μια περιοχή ενός τετραγωνικού μιλίου που απασχολεί περί τους 400.000 εργαζόμενους, και πραγματοποιούνται καθημερινές συναλλαγές της τάξεως του 2,7 τρισεκατομμυρίων στερλινών! Πρόκειται για μια παράλληλη κοινωνία μέσα στην κοινωνία της Βρετανίας, που διατηρεί από λίγο έως ελάχιστη σχέση με την ενδοχώρα –της ίδιας της πόλης, ή/και ολόκληρου του νησιού– και λειτουργεί πολύ περισσότερο ως κόμβος των διεθνών οικονομικών και επικοινωνιακών δικτύων.

Αντιστοίχως, λειτουργεί και η Οξφόρδη, που βιώνει μια διαφορετικού τύπου διεθνοποίηση, εκπαιδευτικού τύπου, και συγκροτεί μια πολυεθνική τάξη διανοουμένωντων δικτύων Erasmus, των πανευρωπαϊκών συνεδρίων, και των διακρατικών κοινοτικών ερευνητικών προγραμμάτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η έμφαση που έδωσε κατά τις τελευταίες δεκαετίες η Ε.Ε. στους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς, στην ενοποίηση των εκπαιδευτικών corpus και στα αμέτρητα προγράμματα προαγωγής του νέου φιλελεύθερου, ευρωπαϊκού κοσμοπολιτισμού, θα τροποποιήσουν αποφασιστικά τον ρόλο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στις σύγχρονες κοινωνίες: Από μοχλός μετάδοσης της υψηλής εθνικής κουλτούρας, η εκπαίδευση πλέον μετασχηματίζεται σε δίαυλο διεθνοποίησης, και κέντρο κατασκευής κοσμοπολίτικων εμπειριών –έτσι ερμηνεύονται τα συντριπτικά ποσοστά που πέτυχε η «παραμονή» στους πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και στους κατόχους υψηλότερων τίτλων.

Στον αντίποδα βρίσκονται περιοχές όπως το Νότιο Γιορκσάιρ, μια από τις φτωχότερες περιφέρειες του Ηνωμένου Βασιλείου. Γνωστή άλλοτε και ως «λαϊκή δημοκρατία του Νότιου Γιορκσάιρ», εξαιτίας του προλεταριακού του χαρακτήρα και της συντριπτικής απήχησης του Εργατικού Κόμματος, το οποίο ήλεγχε επί δεκαετίες την τοπική αυτοδιοίκηση, ήταν κατά το δημοψήφισμα η περιφέρεια που ηγήθηκε της «ανταρσίας» των φτωχών στρωμάτων υπέρ της «Αποχώρησης». Τα ποσοστά του Brexit, ήταν συντριπτικά στα περισσότερα αστικά κέντρα της περιφέρειας –Μπάρνσλεϊ (68,3%), Ντόνκαστερ (69,0%), Ρόδερχαμ (67,9%)–, ενώ το Σέφιλντ ήταν η μόνη πόλη ‘πρώτης γραμμής’ του αγγλικού Βορρά (Ληντς, Νιουκάστλ, Μάντσεστερ και Λίβερπουλ) όπου επικράτησε η «αποχώρηση», με οριακό βέβαια ποσοστό (51%). Δύο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες: Η περιφέρεια του Νότιου Γιορκσάιρ, αποτελεί ‘στρατηγική περιοχή’ για τον Νάιτζελ Φαράτζ και το Ukip, το οποίο μάλιστα παρ’ ολίγον να κερδίσει και τον Δήμο του Ρόδερχαμ στις δημοτικές εκλογές του 2014, βγαίνοντας δεύτερο για μόλις 800 ψήφους· η ίδια η πόλη, δε, πριν από μερικά χρόνια θα αποτελέσει το θέατρο ενός συνταρακτικού «πολυπολιτισμικού σκανδάλου». Το 2013 αποκαλύφθηκε η δράση ενός πακιστανο-βρετανικού εγκληματικού δικτύου σεξουαλικής παρενόχλησης ανηλίκων, με πάνω από 1.400 θύματα, το οποίο οι τοπικές αρχές συγκάλυπταν αρχικώς από τον φόβο μήπως στιγματιστούν ως ‘ξενοφοβικές’.

Αυτή είναι η πραγματικότητα των πιο φτωχών και καθυστερημένων περιοχών του Ηνωμένου Βασιλείου, που λειτουργούν ως μια ‘χύτρα’ εξαθλίωσης και εγκατάλειψης, που προσεγγίζει επικίνδυνα το σημείο βρασμού σ’ ένα σκηνικό πολλαπλών κοινωνικών και πολιτιστικών διαιρέσεων. Και αυτή ακριβώς η κατάσταση, είναι που εξώθησε αυτές ακριβώς τις κοινωνικές ομάδες σε μια μαζική ανταρσία εναντίον του κατεστημένου των τριών τελευταίων δεκαετιών, παγκοσμιοποιημένο, πολυπολιτισμικό, φιλελεύθερο, και εν τέλει ανοιχτό σε μια Ευρώπη η οποία αναβιώνει υπό γερμανική κηδεμονία έναν σκληρό θατσερισμό, που παροξύνεται από την τευτονική αποτελεσματικότητα. Αυτή η ‘ανταρσία’ θα συναντηθεί με πλευρές του συντηρητικού, κυρίως, κατεστημένου οι οποίες έπαιξαν το χαρτί του ευρωσκεπτικισμού και της ‘εξόδου’ αποσκοπώντας να μεταβάλουν τους συσχετισμούς ισχύος εντός των αρχουσών τάξεων, και να περιορίσουν την ισχύ των πιο διεθνοποιημένων κομματιών τους. Και θα προκαλέσει την θεαματική ανατροπή του δημοψηφίσματος προκαλώντας έκδηλη αμηχανία ακόμα και στους επικεφαλής της καμπάνιας που στήριζε την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε.

Η «αντανακλαστική κίνηση» των Ευρωπαϊκών λαών

Από τις θεωρίες του «ευρωσκεπτικισμού» και του «εθνολαϊκισμού» είναι προτιμότερο να νοούμε την επικράτηση της «αποχώρησης» στο βρετανικό δημοψήφισμα για την Ε.Ε. ως μια πράξη απόρριψης της παγκοσμιοποίησης από τα πιο φτωχά και καθυστερημένα κομμάτια της βρετανικής κοινωνίας: Η ειδοποιός διαφορά της ΕΟΚ του 1975, από την Ε.Ε. του 2016 –εξάλλου– είναι ότι η τελευταία έχει πλέον ταυτιστεί με την παγκοσμιοποίηση, θέλοντας να πάρει την μορφή μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης των περιφερειών, που στρέφεται ενάντια στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Ούτως ή άλλως, ο ευρωσκεπτικισμός θα εκδηλωθεί αρχικώς, κατά την δεκαετία του 2000, μέσω της προώθησης ενός εναλλακτικού σχεδίου για την Ένωση, και όχι απαραίτητα ως ευθεία απόρριψή της: Το αίτημα, τότε, ήταν μια συνομοσπονδιακή Ευρώπη, που θα σέβεται την εκάστοτε κρατική κυριαρχία. Το σενάριο αυτό εγκαταλείφθηκε καθώς εγκαθιδρύονταν σταδιακά η γερμανική κηδεμονία επάνω στις Βρυξέλλες και τώρα από το αίτημα για μετασχηματισμό έχουμε περάσει στην απόρριψη της Ένωσης.

Πίσω από αυτά βρίσκεται μια «αντανακλαστική κίνηση» των ευρωπαϊκών λαών. Αυτό το κύμα ‘διεθνοποίησης’ που θέριεψε μετά την δεκαετία του 1990, δεν είναι καινοφανές στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Θα προηγηθεί, ως γνωστόν, η λεγόμενη «πρώτη παγκοσμιοποίηση» –η περίοδος 1871-1914– μια εποχή κυριαρχίας του οικονομικού φιλελευθερισμού, που διατηρεί σοβαρές αναλογίες με την δική μας, σε ό,τι αφορά στο καθεστώς ελεύθερης μετακίνησης ανθρώπων, εμπορευμάτων και κεφαλαίων. Ο Καρλ Πολάνυι, θα την αναλύσει με τους όρους της εμπορευματοποίησης της γης, της εργασίας, και της χρηματιστηριοποίησης, και θα αναλύσει το πώς η οικονομία της αγοράς θα χειραφετηθεί από πολιτικό έλεγχο επιχειρώντας να μετασχηματίσει της ευρωπαϊκές κοινωνίες σε «κοινωνίες της αγοράς». Η κίνηση αυτή, τροφοδοτεί μια αντίδραση, που θα πυροδοτήσει την γέννηση ανομοιογενών και συχνά συγκρουόμενων μεταξύ τους κινημάτων, που αμφισβητούν το φιλελεύθερο οικονομικό κατεστημένο: το εργατικό κίνημα, ο κομμουνισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός, συμπυκνώνοντας διαφορετικές κοινωνικές συμμαχίες των «χαμένων» της εποχής τους, υπό διαφορετικές σημαίες και προτάγματα, θα αξιώσουν ακριβώς να θέσουν τέλος σε αυτήν την ασυδοσία της οικονομίας της αγοράς. Και μέχρι τα μέσα του 1930 θα προκαλέσουν την ανάδυση καθεστώτων, από το αμερικάνικο Νιού Ντηλ, τον ναζιστικό κορπορατισμό, ή την κρατικά σχεδιαζόμενη οικονομία των Σοβιετικών, που απορρίπτουν την οδό της διεθνοποίησης και στρέφονται αποφασιστικά προς την ενδογενή, πολιτικά διαμεσολαβημένη ανάπτυξη.

Και αυτός ο κύκλος ‘διεθνοποίησης’ παράγει τις δικές του ‘αντανακλαστικές κινήσεις’. Το ραγδαία μαζικοποιούμενο ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού αποτελεί ξεκάθαρα μια τέτοια κίνηση. Το γιατί εντός του ηγεμονεύει προς το παρόν η άκρα δεξιά, είναι ένα ζήτημα που οφείλεται τόσο στις διαφορετικές γεωπολιτικές και δημογραφικές πραγματικότητες της γηραιάς ηπείρου, όσο και στην περίφημη «αποστασία της αριστεράς» – την αποπρολεταριοποίησή της, και την μεταβολή της σε αιχμή της ιδεολογικής ηγεμονίας της παγκοσμιοποίησης. Πέραν τούτου, όμως, είναι σαφές πως η Ευρώπη είναι πλέον σε δημογραφική κάμψη –και οι γερασμένες κοινωνίες τείνουν να εκδηλώνουν τις αντιθέσεις τους περισσότερο φοβικά. Όσο για τους παγκόσμιους συσχετισμούς, η ευημερία της Ευρώπης απειλείται από την θεαματική άνοδο της νοτιοανατολικής Ασίας, και ιδιαίτερα της Κίνας: Η ένταξή της στο κλαμπ των ‘ανεπτυγμένων χωρών’ και η σταδιακή διόγκωση των μεσοστρωμάτων της, ανατρέπει την παγκόσμια κοινωνική ιεραρχία στην κορυφή των οποίων έδρευαν μέχρι σήμερα οι δυτικές άρχουσες τάξεις και τα εύρωστα μεσοστρώματά τους. Η άνοδος της Κίνας, και η μεταβολή της στο ‘εργαστήριο του πλανήτη’ σηματοδοτεί την μεταφορά του πλούτου προς την Ανατολή και αναπόφευκτα τούτο θα σημάνει την υπονόμευση της ευρωπαϊκής ευημερίας και την συρρίκνωση των μεσοστρωμάτων της.

Καθώς η Ευρώπη σπαράσσεται πλέον από αλληλοδιαπλεκόμενες κρίσεις που κλιμακώνονται ταυτοχρόνως – οικονομική κρίση, γεωπολιτική κρίση και κρίση ασφάλειας προσφυγική κρίση– θα πρέπει να αναμένουμε περαιτέρω επέκταση και κοινωνική εμβάθυνση αυτού του ρεύματος ‘ανταρσίας’ των χαμένων της παγκοσμιοποίησης ενάντια στο ευρωπαϊκό κατεστημένο, και το φιλελεύθερο status quo.

Τον Οκτώβριο του 2016, εγκαινιάζεται μια ιδιαίτερα ‘θερμή περίοδος’ με πολύ καθοριστικές εκλογικές αναμετρήσεις: Ιταλικό δημοψήφισμα για την συνταγματική αναθεώρηση, κατόπιν προτάσεως Ρέντσι (Οκτώβριος 2016)· αμερικάνικες εκλογές (Νοέμβριος 2016)· ολλανδικές εκλογές (Μάρτιος 2017)· γαλλικές εκλογές (Απρίλιος-Μάιος 2017) και τέλος, γερμανικές εκλογές (Σεπτέμβριος 2017). Η έκβαση σε αυτές τις αναμετρήσεις, θα κρίνει εν πολλοίς την πορεία της Ευρώπης για τις ερχόμενες δεκαετίες.

Μπροστά σε αυτήν την πρόκληση το ευρωπαϊκό κατεστημένο βρίσκεται σε αμηχανία: Επιθυμεί να αντιδράσει με ταχύτητα και πυγμή ενάντια στην ανταρσία του βρετανικού εκλογικού σώματος – το ερώτημα, όμως, είναι αν το ‘σημείο ισορροπίας’ έχει χαθεί οριστικά και κάθε δράση, απλώς πολλαπλασιάζει την ένταση των αντιδράσεων. Μια μεγάλη μερίδα των Βρυξελλών, θα επιθυμούσε την παραδειγματική τιμωρία του Ηνωμένου Βασιλείου. Πως μπορεί να γίνει αυτό, όμως, όταν η Γερμανία έχει μακράν το μεγαλύτερο μερίδιο στις εισαγωγές της Βρετανίας (15%) και κρατάει τα κλειδιά από την αυτοκινητοβιομηχανία της; Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο οικοδόμημα, με πολύ λεπτές ισορροπίες, και πολλαπλές εσωτερικές αντιθέσεις: Ήδη μια πρώτη προσπάθεια εκφοβισμού των Βρετανών, μέσω των απευθείας συνομιλιών με τους αξιωματούχους της Σκωτίας, προσέκρουσε στο βέτο των Ισπανών. Αν υπάρξει το προηγούμενο της Σκωτίας, σκέφτηκαν, τι θα γίνει με την Καταλονία; Την ίδια στιγμή, Μέρκελ και Σόιμπλε στην κλασική διανομή ρόλων του κακού και του καλού αστυνόμου, προτείνουν διάφορες μορφές ενίσχυσης της ‘ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης’ ως απάντηση στην πολιτική κρίση: Με το μαστίγιο των ενιαίων μηχανισμών επιτήρησης, ή με το καρότο έξτρα πόρων που θα διοχετευθούν προς ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, πράγμα που αποτελεί ‘συνεισφορά’ των Γάλλων στο υπό επεξεργασία κοινό σχέδιο.

Το Afd, όμως, εντός της Γερμανίας, αντιστρατεύεται και τις δύο πολιτικές, ενώ οι χώρες του Βίζεγκραντ απαιτούν την αλλαγή της πολιτικής της Μέρκελ για την μετανάστευση προκειμένου, να συναινέσουν σε οποιοδήποτε γερμανικό σχέδιο· αν, το παρακάνουν στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τις πρωτοβουλίες τους, ενισχύουν αυτόματα τον Γκερτ Βίλντερς, την Μαρί Λεπέν, το ίδιο το κόμμα για την Εναλλακτική στο Εσωτερικό τους. Αν κάνουν πίσω, σημαίνει ότι παραδέχονται την ήττα της Ομοσπονδιακής Ευρώπης, καθώς το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προς αυτή την κατεύθυνση είναι σχεδιασμένο με την λογική του γερμανικού blitzkrieg: Εφόσον σταματήσει την προέλαση… καταρρέει.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση ένα μόνον είναι σίγουρο: Ότι μέσα στον επόμενο χρόνο, θα μάθουμε αν η Ευρώπη διαθέτει κάποιο μέλλον ή όχι. Τα υπόλοιπα μένουν ανοιχτά.

Και ακριβώς λόγω αυτής της απόλυτης αβεβαιότητας, μπορεί κανείς να αναλογιστεί πόσο μεγάλο ήταν το περυσινό έγκλημα του Τσίπρα, που έσπευσε να δώσει πρόωρα μια εν πολλοίς σκηνοθετημένη μάχη με την Ευρώπη, καταφέρνοντας έτσι να μας δέσει χειροπόδαρα στο γερμανικό της άρμα. Και αυτό, λίγες μόνο στιγμές πριν αρχίσουν οι κλυδωνισμοί του: Ο Τσίπρας, θα λεηλατήσει το αντιμνημονιακό αίσθημα της ελληνικής κοινωνίας, οργανώνοντας ένα βοναπαρτιστικό δημοψήφισμα προς ‘εσωτερική κατανάλωση’ –όπως θα δηλώσει ο Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ ένα χρόνο αργότερα, πλέκοντας το εγκώμιο του Έλληνα πρωθυπουργού. Θα μετασχηματίσει έτσι το απορριπτικό δυναμικό σεκαύσιμη ύλη της ‘κυβερνώσας αριστεράς’ για να το εγκλωβίσει μερικά 24ωρα αργότερα στην πιο σκληρή από τις τρεις μνημονιακές συμφωνίες που υπέγραψε ελληνική κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια.

Το γεγονός αυτό συνιστά, αναμφίβολα, μια ‘ελληνική ιδιαιτερότητα’ καθώς στις υπόλοιπες δημοψηφισματικές αναμετρήσεις ήταν το διευθυντήριο των Βρυξελλών που μεθόδευσε την de facto αναίρεση των αποτελεσμάτων τους, ενώ, στην ελληνική περίπτωση υπήρξε ο ίδιος ο εμπνευστής του και μέχρι τότε «ηγέτης» του απορριπτικού στρατοπέδου· γι’ αυτό εξάλλου έκτοτε θα μεταβληθεί σ’ ένα είδος ‘μασκότ’ της Μέρκελ και της ευρωκρατίας, που θα βρουν στο πρόσωπό του το καλύτερο παράδειγμα μαθητευόμενου μάγου, ‘συνετισμένου’ από την αυστηρότητα του δόκτορος Σόιμπλε. Ένας ρόλος που φαίνεται πως αποδίδει, καθώς, το ‘αντιπαράδειγμά του’ θα παίξει καθοριστικό, αρνητικό ρόλο στην ανάσχεση του ρεύματος των Ποδέμος, οι οποίοι θα χάσουν την δεύτερη θέση στις επαναληπτικές ισπανικές εκλογές που διεξήχθησαν περίπου ένα χρόνο μετά την προκήρυξη του ελληνικού δημοψηφίσματος.

Για τέτοια καθάρματα μιλάμε: Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα γράψουν ότι θυσίασαν την μεγαλύτερη ευκαιρία που είχε η χώρα για την ανάσχεση μέρους των τρομακτικών απωλειών στην εθνική και λαϊκή της κυριαρχία, αλλά και υπονόμευσαν αντίστοιχα ρεύματα αμφισβήτησης σε άλλες χώρες της Ευρώπης, μόνο και μόνο για να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία…

http://ardin-rixi.gr/archives/199399

Read More